WELCOME

There is a point, after all the arguments have been laid out, language slowly begins to fail. Not because there is nothing left to say but because what remains can no longer be resolved through saying. This is where The Grand Inquisitor leaves us. Not with an answer, but with a confrontation that neither side wins. Throughout this editorial series, a pattern has been quietly forming; In Section I, the human being appeared as divided: Torn between impulse, reason, faith and so

Tüm argümanlar tükendiğinde, sözcüklerin yavaş yavaş yetersiz kalmaya başladığı bir an vardır. Söylenecek hiçbir şey kalmadığı için değil, geriye kalan şeyler artık söylenerek çözülemeyeceği için. Büyük Engizisyoncu bizi tam olarak burada bırakır. Bir cevapla değil, hiçbir tarafın kazanmadığı bir yüzleşmeyle. Bu yazı serimiz boyunca sessizce şekillenen bir desen vardı. Bölüm I'de insan, bölünmüş bir varlık olarak ortaya çıktı: Dürtü, akıl, inanç ve onların altında bekleyen da

Bu, Karamazov Kardeşler üzerine yaptığım serinin II. bölümü ve bu bölümde şu temaları ele alacağız: Kendini Kandırmak, Yalnızlık ve Ahlaki Meydan Okuma. Edebiyatta öyle anlar vardır ki insan doğasını yalnızca betimlemekle kalmaz, onu köşeye sıkıştırır. Maskelerini, samimiyetsiz bahanelerini söküp alır ve onu rahatsız edici ve inkâr edilemez bir hâlde bırakır. Dostoevsky’nin bu eserinde bu tür iki an öne çıkar: İhtiyar Zosima'nın Kendini Kandırmak üzere olan uyarısı En önemlis